Kalbimden kalbine açılan yollar özünü keşfeder. Kalbimden akan bir ırmak, fedaisidir güllerinin. Gözlerimin menzili gözlerindir; neden kaçırıyorsun? Suskunluğum senin, izzetim senindir. Bir kuş yalnızca vurulduğu zaman ötmeyi terk eder. İşte kelimelerim senin, ötüşüm senindir. Bulutlar bir güruh halinde toplandı. Bir yeis dalgalanıyordu ortalarında. Rüzgâr neşe çiçeklerini savurdu. Bir seyis dolaşıyordu at sırtında. Dağlar kendi göğsünü oydu. Döküldü taç yapraklar lale ovalarında. Şimdi şefkat senin, rayiha senin, kamçı senindir. Ateşlerin yaktığı bir bozkır gibiyim. Şahikalara yükselmiş kartallar gibi yalnız. Buzullarda eriyen ilk damla gibi, okyanusun ıssızlığında. Şimdi muştu senin, yuva senin, girdap senindir. Esrik bakışının ardında, hürriyetini kaybetmiş bir köle gibiyim. Aynı zamanda saltanat elbisesi giymiş bir azade. Katlanmış hüznümü ellerinle okşa ki, başka bir tabip bulamayacak gibiyim. Şimdi sen...
Siz bizi bir görseydiniz rahmet tepelerinde, aşk kadehlerini elsiz parmaksız nasıl sunduğumuzu.. M.İbni Arabi