ZAMANDAKİ ESEF YAĞMURU

Ve cılız çiçekler koklar

et ve kemik ve ruh yığınını.

Eşikler göçük,

çekmeceler karışık;

bütün dilekler artık,

gece uyanık...

Sürüler, sürüler;

at sürüleri

kemiriyor dizlerimi...

Ahengi bir şarkının

ateşin yalazında sızıldıyor.

Üfürerek bir rüzgâr son hamlesini

dağlara bağışlıyor

al çehresini...

Kestane saçlarımı okşuyorum,

ruhum yağız atlara binsin diye.

Külfeti yalnızlığın

acımtrak.

Ve dehşeti muhabbetin,

süs biberi —

birikiyor,

birikiyor...

Gıpgri bir hengâme.

Gel ey cellât,

vur o elleri...

Beden yük taşıyor,

gönül daha fazlası.

Bir atın kirpikleri

yelesini yaralıyor.

Bir meyve

ağacın dalını incitiyor.

Işıklar geceyi,

gece güneşi;

bir sokak kuytuyu,

bir kuytu

vehimde olanı.

Bir geçmiş, anı.

Bir red, dileği.

Bir gözyaşı, tebessümü.

Bir sevinç, hicranı.

Bir suç, sevabı

incitiyor...

Mevsimler beni,

ben seni incitiyorum.

dildâde  

Muş, 17 Eylül 2024  

00.00